Αριστερή Παρέμβαση

Επανέναρξη συνομιλιών και προοπτική λύσης: γιατί να μας φοβίζει;

dead-zone-2-1-2012Όταν τον Απρίλη του 2003 ο Ντενκτάς έκανε την τακτική κίνηση να ανοίξει τα οδοφράγματα, ούτε αυτός, ούτε κανείς άλλος και από τις δυο πλευρές ανέμεναν το τι θα επακολουθούσε. Ένα αυθόρμητο κύμα Κυπρίων περνούσε τα οδοφράγματα και απλωνόταν σε όλα τα μήκη και πλάτη, σε βορρά και νότο. Οι άνθρωποι πήγαιναν στα χωριά που γεννήθηκαν, συναντιόνταν με αυτούς που ζούσαν στα σπίτια τους, αντάμωναν συγχωριανούς που ο πόλεμος τούς χώρισε, έκτιζαν φιλίες. Ο αυθορμητισμός του λαού υπερίσχυσε τον φόβο και την προκατάληψη.
Θυμάται κανείς άλλους πρωταγωνιστές πέραν από τους απλούς ανθρώπους των δύο κοινοτήτων στο ιστορικό εκείνο συναπάντημα; Τότε, οι τυφλοπόντικες του μίσους, δεξιοί και αριστεροί,είχαν λουφάξει. Οι πολιτικοί παρακολουθούσαν αμήχανα τα γεγονότα που τους ξεπερνούσαν. Σε εκείνη την περίοδο ήταν στο τραπέζι και το σχέδιο Ανάν. Μια πολυσέλιδη συμπύκνωση από τον ΟΗΕ των συνομιλιών δεκάδων χρόνων μεταξύ των δυο πλευρών. Η καθημερινότητα όμως, με την επαφή των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, η ίδια η ζωή δηλαδή, ήταν πιο μπροστά από το «ψυχρό» σχέδιο που συνέταξαν κάποιοι γραφειοκράτες του ΟΗΕ. Ο ενθουσιασμός, η κατανόηση, η μεγαλοψυχία, η φιλοξενία, η εμπιστοσύνη, η προσδοκία ενός ειρηνικού μέλλοντος, που ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα εκείνης της σύντομης περιόδου, «έλυναν» άτυπα πολλά προβλήματα του Σχεδίου. Οι δυο κοινωνίες στήριζαν τη λύση με το ζωντανό τους παράδειγμα. Η ψήφιση του Σχεδίου θα ήταν απλά η τυπική επικύρωση.
Ο αυθορμητισμός όμως δεν κρατά πολύ. Η άρνηση της πολιτικής ηγεσίας, κύρια η ελληνοκυπριακή, να αγωνιστεί για τη λύση και η υπόσκαψη της επαφής των δυο κοινοτήτων, έφεραν την απογοήτευση. Ο κόσμος αραίωσε τις επισκέψεις του στην άλλη πλευρά, μπήκε ξανά στη ρουτίνα του, υποτάχτηκε στη μίζερη «πατριωτική» περιχαράκωση. Οι τυφλοπόντικες του μίσους και του διαχωρισμού βγήκαν και πάλι στο σεργιάνι. Η εξέλιξη αυτή πήρε τα πράγματα πίσω και η προοπτική λύσης δυσκόλευε και πάλι. Φτάνοντας στη διαδικασία του δημοψηφίσματος τον Απρίλη του 2004, το Σχέδιο Ανάν, με τα καλά και τα κακά του, ήταν η μόνη υπαρκτή πλέον προοπτική για τη διευθέτηση του προβλήματος. Αφού χάθηκε η δυναμική της προηγούμενης περιόδου , έμεινε μόνο πια η δυναμική που θα μπορούσε να δημιουργήσει η έγκριση και η εφαρμογή του Σχεδίου. Και σωστά δόθηκε εκείνος ο αγώνας, από όσους δόθηκε.
Σήμερα, η ιδέα του μόνιμου διαχωρισμού είναι η κυρίαρχη μέσα στις δυο κοινότητες.Δεν υπάρχει επικοινωνία σε μαζικό επίπεδο, ούτε φυσικά κοινοί πολιτικοί σχεδιασμοί κομμάτων, συνδικάτων, οργανώσεων. Η καχυποψία και ο εθνικισμός διατηρούνται σε ψηλά επίπεδα. Συγχρόνως, ενώ βιώνει όλη η Κύπρος μια μεγάλη οικονομική κρίση με τις συνέπειες να πλήττουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία, δεν υπάρχουν εκείνες οι δυνάμεις που να δείχνουν ικανές να ανατρέψουν αυτό το σκηνικό στις δύο κοινωνίες. Αντίθετα, το κατεστημένο στη διοίκηση, στην οικονομία, στην παιδεία, στον στρατό, επιβλήθηκε ολοκληρωτικά.
Είναι σε αυτή τη συγκυρία που εμφανίζεται τώρα μια σοβαρή πιθανότητα να αρχίσουν ουσιαστικές συνομιλίες για το Κυπριακό. Ένας πιθανός διακανονισμός ενός ζητήματος που κρατά μισό αιώνα θα βόλευε πολλούς σε Κύπρο και εξωτερικό. Ασχέτως των επιδιώξεων και των σχεδιασμών τού κάθε «παίχτη» ξεχωριστά, είτε λέγεται «κυβέρνηση Αναστασιάδη», είτε «Έρντογαν», είτε «ιμπεριαλιστικά συμφέροντα», είτε «Ευρωπαїκή Ένωση», είτε « Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων» κλπ, η ίδια η λύση ξεφεύγει από τους μικρούς ή μεγάλους υπολογισμούς των παιχτών αυτών. Έχει μια δική της δυναμική η οποία επιδρά στις κοινωνίες των δυο κοινοτήτων και γεννά νέα δεδομένα, νέους πρωταγωνιστές, νέες ελπίδες. Η επαφή των δυο κοινοτήτων και η δυνατότητα που θα έχουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να γνωριστούν, να δουλέψουν μαζί, να αγωνιστούν μαζί , είναι η ποιοτική εξέλιξη που δεν είναι γραμμένη σε κανένα σχέδιο λύσης και σε κανένα σύνταγμα. Εδώ είναι η ουσία και γι’ αυτόν τον λόγο η Αριστερά που είναι εκ των πραγμάτων αυτή που θα πρέπει να παίξει τον πρώτο ρόλο στη διαδικασία της λύσης, δεν πρέπει να στέκεται αμήχανη μπροστά στην προοπτική αυτή και να αναλώνεται σε νομικισμούς και σε προσπάθειες εντοπισμού «παγίδων» μέσα από τους όρους τού όποιου σχεδίου. Αυτή θα είναι ουσιαστικά μια συνταγή ακινησίας! Ούτε να προσδοκά, έτσι γενικά και αόριστα, σε μια δικοινοτική ζύμωση από τα κάτω που θα οδηγήσει στη συνεννόηση και εν τέλει στη λύση και στην επανένωση. Πού είναι αυτή η ζύμωση, γιατί δεν έγινε τόσο καιρό, ποιες δυνάμεις θα το κάνουν, πώς θα συντονίσουν τη δράση τους άνθρωποι που τους χωρίζουν σύνορα και καχυποψία; Οι πραγματικότητες αυτή τη στιγμή είναι άλλες δυστυχώς. Η έναρξη συνομιλιών και η κατάληξη σε μια συμφωνία με ένα σχέδιο λύσης, έστω και «δοτό», είναι το μόνο ρεαλιστικό σενάριο που έχουμε μπροστά μας. Η επικαιρότητα της στιγμής που στην προκειμένη περίπτωση είναι η επαναφορά της προοπτικής λύσης του Κυπριακού, να μετατραπεί σε ευκαιρία από όλους όσους οραματίζονται ένα καλύτερο κόσμο.
Μάριος Θρασυβούλου Image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on February 12, 2014 by in Uncategorized.
%d bloggers like this: